:|

روزهای رفته ی سال را ورق میزنـم...

چـه خـاطراتی ک زنـده نـمیشـونـد...

چـه روز ها ک دلــم می خـواست تا ابـد تمام نـشـونـد

چـه روزها کــه هر ثانـیه اش یک سال زمان میبـرد...

چـه فکــرها کــه آرامم کــرد

وچـه فکــرها روح و ذهنـم را ذره ذره فرسود...

وچـه لــبـخـنـده ها کــه بـر لــبـانـم نـقـش بـست

چـه اشـک ها ک بـی اراده از چـشـمانـم سرازیر شـد...

چـه آدم ها کــه دلــم را گرم کــردنـد

وچـه آدم ها کــه دلــم را شـکــستنـد

وچـه چـیزها کــه فکــرش را هم نـمی کــردم

و شـد وچـه چـیزها فکــرم روپـــر کــردو نـشـد

وچـه آدم ها کــه شـنـاخـتم

وچـه آدم ها کــه فهمیدم هیچـوقـت

نـمی شـنـاخـتمشـانـ.......و...

ارمغان روزهایی ک گذشـت

ازجنـس خـدا بـاشـد

آرامشـی کــه هیچـگاه تمام نـشـود...